A w domu wszyscy zdrowi? Ty tak na serio tak piszesz? Nie chce mi się cytować, ale napiszę kilka uwag co zaobserwowałem.
Używasz języka polaryzującego i stawiasz się po “lepszej stronie”. Jak dla mnie afirmacji własnej wartości poprzez narrację dominacji. Dzielisz ludzi niepotrzebnie w swojej głowie. Nikt nie jest lepszy, nikt nie jest gorszy. Co więcej sam także jesteś podzielony. Część emocjonalna gdzieś została wypchnięta i kompensujesz intelektualnie. To widać, gdy w tens sposób upraszczasz rzeczywistość, dajesz wyraźny sygnał podziału świata. Twoja narracja świadczy, że potrzebujesz poczucia ekskluzywności i wyższości, bo przecież znasz tajemnice związków.
Nie widzisz, ze unikasz siebie. Może to ego ci nie pozwala, ale jak dla mnie takie podejście do kobiet świadczy o braku zrozumienia własnej emocjonalnej złożoności, a podejście do kobiet jakie reprezentujesz jest przedmiotowe i jeszcze czujesz się dumny z tego.
To często spotykane kiedy ego chroni przed zagrożeniem. Szczególnie w sytuacji u osób którzy często stawiają się w pozycji bardziej doświadczonego i “świadomego”. Krytyka staje się oznaką ignorancji innych, nie własnego błędu.
Jeżeli jesteś socjopatą, w co wątpię, to nie jesteś w stanie wejść w związek, ze względu np na podstawowe braki jak empatia. Relacje oparte na dominacji i podporzadkowaniu są kruche z natury, więc twoje doświadczenia będąc w prawdziwych relacjach mogą nie istnieć. Ogólnie ja wyczuwam tutaj ukryty lęk, szczególnie jak preferujesz relacje powierzchowne. Unikasz go jak możesz, przez co unikasz siebie. Może boisz się być postrzegany jako słaby, albo/i boisz się być odrzuconym. Widać w tym zarówno mechanizm kompensacyjny własnych słabości, tych częsći których nie akceptujesz jak i ucieczkę w tą uproszczoną narrację “silni kontra słabi”.
Parafrazując Herberta, schemat w schemacie w schemacie. Wszystko zaczyna się w dzieciństwie. Opisze ci jeden.
Był sobie chłopiec. Chłopiec dorasta w środowisku, gdzie czułość i wrażliwość były deprecjonowane, a siła i dominacja nagradzane, może internalizować przekonanie, że tylko twardość daje bezpieczeństwo i akceptację, a sam brak stabilnej więzi z matką lub ojcem często prowadzi do nadmiernej potrzeby kontroli w dorosłych relacjach. Odrobinę później chłopiec zauważa, że bycie miłym nie przyniosło mu uznania czy zainteresowania kobiet, co wryło u niego poczucie upokorzenia. Reakcją obronną staje się przyjęcie przeciwnej roli. Reakcja na lęk przed odrzuceniem. Dorasta i zauważa, że silne eksponowanie “socjopatycznych” cech może balansować tą formę lęku i maskować niepewność. Tłumaczy sobie, kiedy czuje lęk przed byciem słabym, że narracja dominacji pozwala mu ten lęk przykryć i zmienić w “siłę”. Ale pojawią się też potrzeba przynależności. Ego im mocniej zranione, tym większe. Intelektualizm w takim wypadku daje mu poczucie tożsamości i wartości.
W psychologii grupowej często pojawia się to u osób, które czują się marginalizowane i potrzebują znaleźć wspólnotę, w której będą wyjątkowe. Pojawia się też konfliktowość jako forma nieprzepracowanej agresj. Jeśli ktoś nie potrafi zintegrować własnej agresji w zdrowy sposób, może ona zostać zideologizowana, zamiast zostać uznana i świadomie przeżywana. To się dzieje u akolitów redpilla pod koncepcją redpill rage. To wszystko daje takiej osobie poczucie kontroli i przewagi, ale może równocześnie być ochronną fasadą przed głębszym lękiem przed bliskością i słabością.
Spokojnie, to wszystko można poskładać do kupy. Można mieć satysfakcjonujące życie wolne od traum dzieciństwa i mechanizmów kompensujących i wspaniale się czuć samym ze sobą nie udając nikogo.
Tak, też intelektualizuję za bardzo, ale zwykle staram się operować językiem drugiej osoby, aby lepiej zrozumiała co do niej mówię. Ogólnie to też często się mylę, więc staram się nie oceniać, ale czasami mi się nie udaje, mimo że robię to z miłością.
To co napisałeś to jedna wielka niekompetencja i wciskanie mnie - osoby której sposobu funkcjonowania ewidentnie nie rozumiesz - w ramy Twojego ograniczonego pojęcia o świecie.
On nie robi tego z powodu problemów, tylko bo lubi kobiety i seks. Ale gdyby ten sam człowiek miał np. złe stosunki z ojcem lub alkoholizm, to sekciarscy moralizatorscy pseudopsychoanalitycy od razu by powiedzieli, że to dlatego tak się prowadzi.
Panowie 
Niemniej jednak zawsze to lepsze niż siedzenie w piwnicy i spuszczanie się nad własnym przegrywem.